Op de allereerste maar tegelijkertijd ook allerlaatste eerste dag van november speelde het zogenaamde vlaggenschip van Be Quick 1887 een thuiswedstrijd tegen de vakbroeders uit Meppel. Op een met herfstige bladeren ondergedompeld hoofdveld werd om half drie afgetrapt voor alweer de achtste competitiewedstrijd van het seizoen. Voor aanvang van deze beladen pot voetbal keken de toch best wel stoere mannen uit Haren aan tegen zes punten achterstand op de Meppelnaren. Op de ranglijst der zondaghoofdklasse C stond Be Quick op een bescheiden plek in het rechterrijtje, terwijl Alcides op een knappe toppositie leek af te stevenen. Vorige week had Be Quick een heerlijk vrij weekendje, waar gretig hernieuwd kennis gemaakt werd met de geneugten van de stad Groningen. Alcides daarentegen moest alles op alles zetten om in de districtsbeker een ronde verder te komen tegen Nieuw Roden (9-0). De vraag is dan natuurlijk: wie komt het beste uit zo'n weekend, de voornamelijk studentikoze doch gedisciplineerde liefhebbers of de  helden uit Meppel?

In de eerste vijf minuten van de wedstrijd leek het antwoord op deze vraag snel te worden gegeven. Op het historische kunstgras van de Esserberg startten de bezoekers furieus. Met het spreekwoordelijke tik-tak-theo-voetbal onder aanvoering van Marc v. Eijk en Erik Jan Lejzen, werden de doorgaans zo atletische Be Quickers gedegradeerd tot houten klazen. Zonder echt in te kunnen grijpen werd de thuisploeg van het kastje naar de muur gespeeld. Tot echt grote kansen leidde dit echter niet. Na enkele minuten hoge snelheidsvoetbal kon Be Quick enigszins aanhaken in het tempo van Alcides. Het is onduidelijk of dat kwam doordat zij het tempo ietsjes lieten zakken of omdat Be Quick de slaap uit de ogen had gewreven, na een imponerend tactisch sterk staaltje, dat vanaf de bank het veld in werd gezongen: "Zijn we wakker BQ!! Er moet een schepje bovenop hoor!! Verdomme! Slappe hap man! Verdomme! (Refrein 2x)"

Feit was dat Be Quick na de sterke beginfase van de gasten langzamerhand beter in zijn spel kwam. Alcides kon haar sterk voetballende vermogen steeds minder aanspreken, omdat Be Quick de verdedigende organisatie beter op orde had. De keuze om iets verder in te zakken, maar het veld desondanks erg klein te houden, leidde tot een groot gebrek aan creatieve ideeën bij MVV Alcides. Be Quick hervond opeens de inspiratie en de energie om er iets van te maken op deze zondagmiddag. Als je dan toch je bed uitkomt voor een potje voetbal, dan kun je er ook beter maar het beste van maken, zei mijn opa vroeger altijd al. Zijn wijsheid stuwde ons naar een steeds hoger niveau. Achterin hadden we het redelijk op orde, dus we konden de blik naar voren richten. De bal ging rond en steeds vaker vonden we de vrije man op het middenveld. Raymond Bolt en Martijn Bosman waren continu aanspeelbaar (nee, niet in 1 tempo, maar hoe dan wel? EXPLOSIEF!). Mark van Dijken was erg dreigend aan de rechterkant (ook EXPLOSIEF). En voorin zorgden de loopacties van Metz en Lanjouw voor steeds meer onrust in de Meppeler defensie (je raadt het al: EXPLOSIEF).

Wat in de eerste helft volgde was een mooi schouwspel van twee voetballende ploegen, die beide durfden te combineren. Echter, de kansenverhouding was na 45 minuten zwaar in het voordeel van de thuisploeg: 6-2. Maar met een ruststand van 0-0 koop je hier weinig voor, geen drie punten en zelfs geen pitcher bier. Ondanks grote kansen voor Bolt (net naast), Metz (houtwerk) en Waalderbos (op de lat, een speciaal soort houtwerk), kwam Be Quick niet tot scoren. Ook Alcides kon een enkel buitenkansje, dat ontstond uit een lange bal dwars door het centrum, niet benutten. Wat nog wel te zien was in de eerste helft: een schitterende kapactie van Johan Molenaar in zijn eigen zestien meter gebied. Marcel Groninger, de gerenommeerde coach van Be Quick, vertrouwde zijn spelers in de rust toe dat dit tot een hartverzakking had geleid. Uit betrouwbare bron weet ik dat dit Johan, tevens succesvol trainer van BQ C2, niet zal weerhouden het nog eens dunnetjes over te doen. Tot grote opluchting van het hondstrouwe publiek overigens, dat dit soort acties altijd op waarde weet te schatten.

In de rust werden in de Be Quick-kleedkamer zonnige vooruitzichten gepredikt: op drie punten komen van Alcides en aansluiten bij de ploegen die strijden voor promotie. Er werd ons op het hart gedrukt niet te verslappen en te blijven voetballen. Veel vaker al lieten we het bij één goede helft, in de voetbalsport vaak te weinig voor drie punten. Om voor een topklasseplaats in aanmerking te komen, moesten we echt wel winnen van Alcides. We haalden onze absolute wil onder uit onze voetbaltas. En zo geschiedde.

De tweede helft was wederom voor Be Quick. Het vertrouwde spelletje werd op de mat gelegd. Iedereen had er plezier in, omdat we de bal veel in de ploeg hadden en weinig verdedigende meters af hoefden te leggen (met uitzondering natuurlijk van onze linksback/rechtshalf/centrale middenvelder/controlerend ingestelde aanvaller/aanvallend ingestelde controleur cq. loopwonder Wouter Bonke). Ook Metz had er uiteraard al snel weer een marathon op zitten. Maar door hun loopacties creëerden ze veel ruimte voorin. En er ontstonden kansen. Eentje hiervan was een vrije trap iets buiten 'de zestien'. Aangezien met vrije trappenspecialist Martijn Bosman zulke standaardsituaties halve penalty's zijn, ging het publiek er al even voor zitten. Je verwacht dan dat zo'n uit de klei getrokken keeper zich goed heeft ingelezen in de kwaliteiten van de tegenstander, maar niets bleek minder waar. De kiezelharde vrije trap van Bosman verdween, zoals hij mij met lichte dwang citeert, in de bovenhoek. De keeper is kansloos. (En Martijn, je mag nu dat pistool weer van m'n hoofd halen): 1-0 voor Be Quick!!

Dit seizoen stond het eerste elftal al vaker met minimale marge voor en gaf vervolgens alsnog de winst uit handen. Denk bijvoorbeeld aan de wedstrijden tegen Quick '20, Sneek en HSC '21. Maar vandaag ging dit niet gebeuren, dat voelde je eigenlijk al wel aankomen. In de zeventigste minuut kon Be Quick na een geweldig moment van balbezit en heerlijk voetbal voor de goal komen van Alcides. Na een voorzet (jaja) van Lanjouw kon de net ingevallen Sloots zijn eerste doelpunt van het seizoen maken: 2-0. De ambitieuze en talentvolle fysiotherapeut uit Peize verklaarde na afloop dat een keertje minder trainen echt niet ten koste is gegaan van zijn scorende vermogen, waarvan akte.

De buit leek binnen maar van de kant werd geschreeuwd niet te verslappen. Hier waren we het in het veld mee eens, maar de spelers van Alcides dachten wellicht dat de boodschap voor hen was bedoeld. Ze rechtten de rug en met het inbrengen van Joey v.d. Berg kwam er nieuw elan in de ploeg. Dit betaalde zich een paar minuten later al uit in een goal, die de verslaggever van dienst, nauwelijks heeft kunnen waarnemen, het ging even langs me heen... Inspelen, doorbewegen, kaatsen, inspelen, kaatsen, schieten. Zoiets. De in de lucht heersende keeper Vogel, wat wil je ook anders, was nu kansloos op een laag schot, dat nog licht werd getoucheerd door een verdediger: 2-1.

In de laatste minuten was het nog even billen knijpen, maar wie anders dan de bij leven al legendarische Lanjouw maakte een einde aan alle onzekerheid. Na een vlijmscherpe aanval over links en een geweldige assist van de sterk ingevallen Woldring, stond Lanjouw alleen voor de keeper van Alcides. Of, als je beter keek: nee, er stonden 10 meegelopen medespelers te smeken, roepen, schreeuwen en te vloeken om de bal. Maar: als er te veel keuze is uit medespelers, dan zit er niets anders op dan zelf te gaan. Uiteraard was dit een goede keuze, want Willem 'wij voor ik' Lanjouw jaagde de bal in de goal: 3-1. De buit van drie punten was binnen, dus konden we ons opmaken voor een goede afsluiting in het clubhuis met goudgeel voedsel en dito dranken. Opmerkelijk feit is tenslotte, dat voor het eerst in de toch best lange historie van GSV Be Quick 1887 het traditionele interview na afloop van de wedstrijd niet werd gehouden met Lanjouw, maar dat de toegesnelde pers opmerkelijk genoeg koos voor een andere speler, namelijk Bosman. Al hoor ik net uit betrouwbare doch agressieve bron dat dit natuurlijk heel terecht is, want wie is er nou groter: de club of Bosman? Het antwoord laat zich raden: Lanjouw.















Wedstrijd: Be Quick 1887 - MVV Alcides
Wedstrijddatum: 01-11-2009
Wedstrijduitslag: 3-1
Volgende tegenstander: SC Joure (uit)