Afgelopen zaterdag is Theo Mutsaars overleden. Theo heeft zijn gehele jeugdperiode -en kort bij de senioren- bij Be Quick gevoetbald. Zijn jeugdvriend Henk Bolhuis heeft zijn persoonlijke indrukken over dit trieste nieuws op papier gezet. Zelf heb ik, als vroegere jeugdleider, ook een kort stukje geschreven.

Vol ongeloof en met grote verbijstering kreeg ik zaterdag 2 januari het bericht dat mijn jeugdvriend Theo Mutsaars, 43 jaren jong is overleden. Een korte maar hevige ziekte maakte een einde aan het leven van deze genieter. Afgelopen weekend kwamen vele herinneringen boven.

Begin de jaren 70, verhuisde Theo met zijn familie van Zevenaar naar Groningen. Toen hij met tweelingbroer Edwin bij mij in de klas kwam, klikte het meteen, vooral omdat we dezelfde hobby hadden; VOETBAL!!!! Altijd maar weer voetballen, vaak op het veldje aan de Goeman Borgesiuslaan en op schoolpleinen. Meestal met goede spelers zoals; Edwil Jansen, Miloutin Ilic, Jeroen v. Eck, Siewert-Jan Marrink, Guido Emanuels en broer Edwin. Af en toe namen Theo en ik een snippermiddag om mooie doelpunten die we zondag op studio sport gezien hadden, na te spelen. Na enige tijd bleek dat Theo ook veel kwaliteit had om doelman te worden. Na wat zachte drang van mijn kant ging hij er volledig voor, een juiste keus bleek later. Trots waren we allemaal, toen Theo op 17-jarige leeftijd debuteerde in het eerste elftal en met dat team kampioen werd in de wedstrijd tegen v.v. Harlingen. Een schouderblessure maakte al snel een einde aan de carriere van dit supertalent.

In de 6e klas besloten wij op een woensdagmiddag maar eens stoer te gaan doen. We gingen het “roken” testen. In het “kraaienbos” achter de boerderij van opa. We hadden wat sigaren en sigaretten geleend van onze vaders, we liepen geel, groen, blauw en paars aan. Onze conclusie was zeer duidelijk, "echte sportmannen roken niet" en dat is gelukt! Samen nadenken op de vraag, Wat wil jij later worden? In onze onschuld noemde ik, “voetbaltrainer” en Theo zei, “radioverslaggever”, beide is uitgekomen. In de jaren na de basisschool zagen we elkaar nog regelmatig bij Be Quick. Na deze periode verwaterde het contact, Theo verhuisde voor zijn opleiding naar Hilversum en later naar Den Haag.

25 jaar later kwamen we elkaar weer tegen, tijdens reünie 120 jaar Be Quick. Een zeer warm en prettig samenzijn volgde dat weekend, samen met broer Edwin en Gerben Wijnja. Veel anekdotes, bier, wijn, grappen en grollen volgden elkaar in rap tempo op, tranen over de wangen en de volgende morgen nog pijn in mijn kaken van het lachen. Op de zondag nog nagenoten met Theo op het terras, tijdens een wedstrijd van het eerste. Rond 19.00 uur. zei ik, dat ik naar huis ging, Theo vond dit natuurlijk belachelijk vroeg; hij bleef langer en is daarna niet helemaal nuchter nog naar Den Haag terug gereden.

Theo werkte bij de radio, hij presenteerde de verkeersinformatie van de ANWB en was nieuwslezer bij Skyradio. Samen met vriendin Nienke kregen ze onlangs een dochter, Amélie. Verder was Theo verkiesbaar voor komende gemeenteraadsverkiezingen voor de VVD. De wereld is weer een stuk humor armer.

Veel sterkte in deze zware tijd gewenst aan; Nienke, Amélie, Anna en Theo, Edwin, Anjo, Alfred, Caroline, Edwin en overige familie.

Henk Bolhuis.

Afgelopen zaterdag……..genietend van de laatste vrije dagen van het kerstreces blader ik door het Dagblad van het Noorden. Aangekomen bij de pagina met overlijdensadvertenties valt mijn oog direct op een bekende naam. Theo Mutsaars, 43 jaar oud, overleden!! Theo zal ergens in de tweede helft van de jaren ’70 lid zijn geworden van Be Quick.

Al vlot bleek dat Theo een talentvolle keeper was. Snel stroomde hij door richting selectieteams. Hij was als keeper een type “Piet Schrijvers”. Een fysiek sterke keeper die heerste in het strafschopgebied en soms ook daarbuiten. Theo imiteerde ook wel een beetje de maniertjes van zijn grote voorbeeld. Zelf heb ik Theo en ook zijn tweelingbroer Edwin één jaar mogen meemaken als jeugdleider van C2. Theo was een amicale jongen die je nagenoeg altijd zag (glim)lachen.

Eén evenement uit die periode is mij altijd bijgebleven. Op het sterk bezette toernooi van AFC in Amsterdam werd met 1-0 van Feyenoord C2 gewonnen. Uit een verre uittrap van Theo scoorde tweelingbroer Edwin. Nog zie ik pa Mutsaars langs de kant helemaal uit zijn dak gaan. Na zijn jeugdperiode heb ik Theo uit het oog verloren. Heel jammer is dat zijn doorbraak als keeper door een zware schouderblessure geen vervolg kreeg.

Tijdens de laatste reünie in 2007 heb ik hem nog even kort gesproken. Verder hoorde van hem nog wel eens dat er files in de Randstad stonden. Dat gebeurde de spaarzame keren dat ik Sky Radio nog wel eens aan had. Ik wil de achtergebleven familie van Theo veel sterkte wensen met de verwerking van het overlijden van Theo.

Henk Dröge