In het voorgaande verslag vertelde ik dat iedereen er fysiek aardig doorheen zat. Gelukkig waren er woensdagmiddag enkele vrije uurtjes beschikbaar om dit probleem enigszins op te lossen. Voor zo ongeveer het hele reisgenootschap, een uitzondering daar gelaten, was de weg naar het bed snel gevonden. Pas om 9 uur ’s avonds stond het diner op het programma. Ideale omstandigheden voor een powernappie dus.

Rond de klok van 9 uur was de moeheid bij de meesten toch wel aardig uit het lichaam verbannen. Een gevolg hiervan was dat er ook weer ideeën naar boven kwamen met betrekking tot de avond. Weer was een grote groep geïnteresseerd  een laatste maal het Spaanse nachtleven te verkennen. Diegenen die tot dit uitermate verstandige besluit gekomen waren beleefden een leuke nacht. Helaas viel het vrouwelijk schoon deze avond toch wat tegen, een treurende womanizer R. Lommerts was hiervan een gevolg.

De volgende ochtend waren de stappers niet meer zo blij met hun daden van de avond ervoor. Om 10 voor half 10 werd iedereen met ingepakte koffers in de hotellobby verwacht. Vanwaar dit vroege tijdstip? Het had te maken met het beste voetbalteam van de wereld. Eens in de maand is er een openbare training. Nu komen die luie voetballers niet op het slimme idee om deze training in de middag af te werken, nee dat moet natuurlijk om half 11 ’s ochtends gebeuren. Wilden we op tijd zijn, moest het wekkertje dus vroeg gezet worden.

Eenmaal aangekomen bij het trainingstadion, dat toch ook zeker voor 15.000 mensen een plaats had, bleek die vroege wekker zeer de moeite waard. Een training van FC Barcelona is zo mogelijk nog indrukwekkender dan een wedstrijd. De techniek waarover de spelers beschikken spreekt tot de verbeelding. Van de regen, die opnieuw met bakken uit de lucht viel, was van opwinding even niks meer te merken.

Gevolg van de regen was dat het niet verstandig bleek om de geplande fietstocht door te laten gaan. Toch wel jammer, want een stukje cultuur snuiven is nooit weg. Vervangende activiteiten waren snel gevonden. De club van kluivert was een populaire bestemming. Aldaar was het mogelijk de beentjes even lekker op de bank te leggen. Niet iedereen wilde echter voet zetten in de club waarvan een ajacied eigenaar was. Deze mensen vonden hun bestemming of in het hotel, of elders in de stad. In het hotel was er uiteraard weer een potje kaart. Tijdens het toepen bleek Frank Steemers de onbetwiste ster. Maarliefst 12 klingeltjes vielen hem ten deel. Vooral die van Martin deed zeer of niet Frankie!

Deze dag leverde ook nog een schitterende nieuwe bijnaam op. Rik van de Hem, in de volksmond beter bekend als Rik Mitakki, werd Rik Mibrakki. Hoe deze bijnaam tot stand is gekomen is mij niet helemaal duidelijk geworden.

Helaas maar waar stond om 18.00 uur de bus voor de deur. Het was tied om noar huus te goan. Jeroen Dijkstra wilde echter liever nog even blijven en dacht slim te zijn. Hij liet  een paar van zijn spullen bewust liggen in de hoop dat hij hierdoor uitstel van executie zou kunnen verkrijgen. Een nachtje extra was zijn doel. Helaas viel dit plan in het water en moest ook hij zich in de bus melden.

Alles liep vervolgens op rolletjes. Het vliegtuig werd door bijna iedereen makkelijk bereikt. Voor J. Valentijn, de gloednieuwe Be Quicker, scheelde het echter niet veel of hij had een nachtje airport Barcelona gehad. Hij meende dat het slim was om zijn paspoort en ticket te laten liggen bij de balie. Gelukkig zijn er op deze wereld nog oplettende burgers en liep alles met een sisser af.

Een onrustige vlucht volgde. Vanaf het begin was er sprake van behoorlijke turbulentie. Ik moet eerlijk zeggen dat dit niet het fijnste is wat je mee kan maken. Gelukkig was het na een kwartiertje voorbij en konden we weer rustig ademen. Verder was er onderweg nog een schitterend uitzicht over Parijs. Vanwege het heldere weer was de gehele stad zichtbaar. Zelfs la tour de Eifel was te zien. Een schitterend gezicht, ik durf het zelfs een wereldwonder te noemen. Ook een van de stewardessen was een wereldwonder. De hoofdtrainer dwong respect af bij de spelersgroep, vooral M. Reilman kon zijn ogen niet geloven,  door te tonen hoe je een dergelijke vrouw een kwartier lang aan de praat houdt. De eerlijkheid gebied mij overigens te zeggend dat ze het gesprek nog leuk leek te vinden ook. Petje af.

De landing verliep gelukkig zonder turbulentie. Vanuit het vliegtuig dook de Be Quick enclave de koude Hollandse lucht in. De bus richting Esserberg stond al klaar en bracht ons in 3 uur weer te Haren. Vanaf Esserberg zocht iedereen zijn eigen weg richting zijn oude vertrouwde nest. Helaas maar waar was er een einde gekomen aan een schitterend trainingskamp. Via deze weg wil ik nogmaals iedereen binnen Be Quick die een rol heeft gehad bij het organiseren van dit trainingskamp bedanken. Ook de buschauffeur, de technische staf en de spelers verdienen een bedankwoord. Ik hoop dat jullie allemaal net zoveel plezier hebben gehad als ik en dat we volgend jaar maar weer samen op trainingskamp mogen!